Rugklachten

Rugklachten en massage

De Mensen die met rugklachten hier in de praktijk komen hebben 9 van de 10 keer te maken met de gevolgen van overbelasting. Gebruikelijk is dat als je rugpijn hebt je wacht tot het vanzelf overgaat, als dat niet gebeurt ga je naar de huisarts en krijg je een pijnstiller of een doorverwijzing naar de fysiotherapeut. Als dat uiteindelijk niet help kom je vaak in een medisch circuit met bloedonderzoek, foto’s en neurologisch onderzoek. Als daar niets uit blijkt ben je uitbehandeld terwijl je klachten nog hetzelfde zijn of erger en ben je veroordeeld tot het gebruik van pijnstillers.

Waarom kan een masseur nu vaak wel iets met de rugpijn aanvangen? Allereerst kun je als masseur uitgebreid de tijd nemen om eens te informeren naar de voorgeschiedenis, vragen wanneer het is begonnen, of er toen een aanleiding was, bij welke beweging het meer of juist minder pijn doet. Of het wel eens weg is, en wanneer dan.

Zo ontstaat een beeld, dat best incompleet mag zijn. Want daarna gaat de massage beginnen en als masseur krijg je veel bruikbare informatie door alleen maar te kijken en te voelen.  Je vraagt of er iets opvalt, of het pijn doet, of er op een andere plek iets gebeurt, elke informatie kan van belang zijn. Met die informatie ga je steeds verder tot alles aandacht heeft gehad wat mogelijk met de pijn te maken heeft.

Wat goed is om te weten is dat op de plek van de pijn meestal niet de oorzaak van de pijn is. Die kan soms op een andere plek in het lichaam zijn. Zo moet je bij lage rugpijn bijna altijd naar beneden en de benen, billen en heupen betrekken bij de behandeling. Vaak ook de onderbrengen en voeten, soms zelfs de buik.

Als masseur krijg je op die manier een vrij helder beeld van hoe de rugpijn is opgebouwd en waar de aandacht specifiek naar uit moet gaan. Daarnaast herinneren de cliënten zich vaak tijdens de massage voorvallen die ze tijdens de intake niet genoemd hebben.

Mocht er met deze mensvriendelijke aanpak niet het gewenste resultaat bereikt worden, wat gelukkig niet vaak voorkomt, dan denk ik met u mee over wat een mogelijke vervolgstap zou kunnen zijn.