Paste your Google Webmaster Tools verification code here

Er zijn nogal wat besmettelijke zaken aan de hand afgelopen tijd.

De meest in het oog springende is de angst die sinds een paar maanden als een besmet wijwater over de maatschappij is uitgestrooid. Mensen lopen met een grote boog om elkaar heen uit angst voor een ernstige ziekte. Het uit zich in lege theaters, stadions, bioscopen, cafés en lege straten. Het uit zich in twijfel over wie ik wel of niet in mijn huis mag uitnodigen, wie ik wel of niet mag aanraken.

Wat mij opvalt is de grote groep mensen die onmiddellijk geïnfecteerd is geraakt door dit beladen wijwater en die de boodschap met overtuiging opgenomen hebben en opgevolgd.

Daarnaast is een veel kleinere groep mensen geïnfecteerd geraakt met een gevoel van verontwaardiging, boosheid, soms agressie, verontrusting, angst voor een politiestaat. Ik behoor tot die laatste groep. Ik ben actief op media zoals facebook, deel de verontwaardiging gretig, en voel de neiging om een leger samen te stellen om de bad guys te bevechten. De bad guys zijn dan de 1% rijken, de pharmaceutische industrie, de regering, de WHO, en natuurlijk Bill Gates. Ik sta volledig in mijn recht want wat hier gebeurt gaat alle perken van normale menselijkheid te buiten.

Toch begint het langzaam tot mij door te dringen dat beide kampen te maken hebben met ‘iets besmettelijks’. Ze bevinden zich allebei in de zelfde arena,  op het speelveld van actie en reactie. En ik begin me met beide kampen enigszins ongemakkelijk te voelen.

En ik begin me af te vragen welke handelingen nu een stap voorwaarts kunnen betekenen in de ontwikkeling van mens en aarde. Als je aanvaard dat het beginpunt van deze  strijd zich bevindt in de situatie die we voorheen als ‘normaal’ benoemden, dan kun je zien dat deze oude situatie niet normaal was. Ik denk onder andere aan het uitroeien van een flink deel van het planten- en dierenrijk en aan het dumpen van plastic in de oceanen en aan het grote percentage van mensen met een chronische aandoening. Nu weet ik wel dat meerdere mensen uit beide kampen hier al hun zorgen over hadden en wel of niet actief waren om transitie mogelijk te maken. Maar toch, nu bevinden we ons in een ‘nog echtere’ crisis en nu is de vraag hoe gaan we ons hierin opstellen? Gaan we vechten met Bill Gates, gaan we braaf volgen wat de overheid ons voorschrijft of gaan we  . . . aan het werk?!?

En als we aan het werk gaan vanuit de oude situatie zullen we logischerwijs weinig echte verandering kunnen realiseren. Voor mij betekent dat dus dat ik zoek naar nieuw gezichtspunt om de wereld waar te nemen. Omdat ik in me in dit proces bevind van zoeken en leren kan ik je niets anders bieden dan het beschrijven van het proces waar ik me in bevind.

En dat is dit: oefenen in het toelaten van gevoelens van angst, verder niets, alleen toelaten. Oefenen in het toelaten van gevoelens van verzet, boosheid, agressie, alleen toelaten, verder niets. Het toelaten van gevoelens van leegte, van schaamte, van eenzaamheid, verder niets, alleen toelaten.

Wie zou er een tekening, een eenvoudig beeld, willen maken van het bovenstaande? Ik plaats je bijdrage anoniem of met je naam in een volgende blog. (graag sturen naar: info@deaanpak.nu)

Facebooktwitterlinkedin